Oi. Ik hou heel veel van eten. Maar dan ook echt héél véél. Liefde gaat door de maag. Een dag niet gegeten is een dag niet geleefd. Oost, West, Eten, best. Eten op laag water zoeken, Je moet gegeven eten niet in de bek kijken. Dat is er met de paplepel ingegoten. Kortom: ik heb heel veel liefde voor lekker eten.

 

En dan wel enigzins met de nadruk op lekker eten. Kippenlever, geitenkaas of varkenstong hoef je me echt niet voor te schotelen. Ook de dingen die ze vroeger in Fear Factor moesten verorberen om de geldprijs te winnen laat ik liever aan me voorbij gaan. Wel kun je me altijd blij maken met Chocoladerozijnen, chocolade, chips, snoep, koekjes, chocoladerozijnen. Eigenlijk met best wel veel.

 

De bijnaam 'Kliko', die ik sinds de middelbare school bij me draag, is dan ook zorgvuldig gekozen. Elke keer at ik -als mensen niet meer wilden- hun resterende frikandelbroodjes, puddingen, snoepjes, chocolade, koeken en dergelijke met een gerust hart op. Alles achter elkaar. En veel ook. (Hoeveelheden waar ik nu -bij het kijken alleen al- beroerd van wordt, at ik toen gemakkelijk weg). Kliko. Easy does it.

 

Maar toch zit me iets dwars... Ik had al lang tonnetje rond moeten wezen. Het geval dat met een takelwagen uit huis getild moet worden als ze naar de supermarkt wil. Aangezien ik vrij weinig sport: ik fiets (naar de supermarkt of mijn werk), ren (naar de trein om hem op tijd te halen) en verder doe ik helemaal niks. Ik zou wel graag willen sporten. Maar vaak is het te koud, te veel wind, te donker, te lekker weer, te vroeg, te vermoeiend. Noem alle onwijs slechte excuses op, en ik probeer ermee weg te komen. Toch raar. Want sporten vind ik zelf echt wel leuk om te doen. Maar jezelf motiveren om ermee te beginnen is bij mij vaak 'the hardest part'.

 

Voorlopig hou ik het daarom maar bij mijn enige sport waar ik echt fanatiek en goed in ben: eten. Dan praten we na de verhuizing wel verder over welke sport ik zal gaan beoefenen.

Dat ik graag een tattoo wil, dat staat al jaren vast. Ook de plek waar de tatoeage moet komen weet ik al langer. Maar wat ik definitief op mijn pols -originele plek, I know- wil laten zetten, daar ben ik nog niet helemaal over uit. Ik dacht dat ik wist welke tekst ik voor de rest van mijn leven me wilde dragen. Maar toch... De laatste tijd ben ik daar toch aan gaan twijfelen.

 

De tekst 'Que Sera Sera' (vrij vertaald naar het Engels als 'Whatever will be, will be') gaat nog steeds voor me op. Alleen zou ik liever een Engelse tekst op mijn arm willen plaatsen. Omdat het voor mij veelzeggender is, ik het een mooie taal vind, en je jezelf niet telkens verantwoording voor de betekenis van de tattoo hoeft af te leggen.

 

Toen kwam het zinnetje: 'There will be light' in me op. Een prachtige -hoop gevende- zin. Plus, dit zinnetje -afkomstig uit de musical Next to Normal- staat bij mij sowieso garant voor zowel tranen, kippenvel als geluk. En heeft een grote impact gehad op mijn leven tot nu toe. Al met al een allesomvattend zinnetje, die zeker niet zou misstaan op mijn pols. Probleempje: Ik sprak gisteren met een vriendin die precies hetzelfde plan had gevat: niet op haar pols, maar wel dezelfde tekst, op haar onderarm.

 

Aangezien ik graag iets persoonlijks maar ook origineels wil, vrees ik dat ik 'there will be light' van de baan moet vegen. Zucht. Toch is één ding zeker: de tattoo komt er. Op mijn pols. Ik moet alleen nog even de juiste woorden zien te vinden.

“ Maybe I’ve lost it at last
Maybe my last lucid moment has past
I’m dancing with death, I suppose.
But really, who knows?
Could be I’m crazy to go.
They say you should stay with the devil you know
But when life needs a change
And the one devil won’t
You fight to the devil you don’t"