sundaymorning.punt.nl
Viva El Zorro!
Zaterdag 19 Februari. De dag dat mijn hart er bijna mee ophield. Oké, lichtelijk overdreven. Maar dit was de dag van le grande Finale. Op zoek naar Zorro. Nadat musicalbeminnend Nederland een flink aantal maanden op zoek gegaan is naar talent, passie, charme, uitstraling, humor, zang & danstalent, was het voor mij van het begin af aan al duidelijk. De hele Zorro-zoektocht was overbodig. Brigitte, Freek en Noortje: Al lang voordat de finale in zicht was, prees ik ze de hemel in, waren ze voor mij de winnaars én bereikten ze allemaal stralend de finale, die ze wonnen.
 
Dit seizoen - al voordat de live-shows van start gingen- had ik kaarten geboekt voor zowel de tweede live-show als de finale. Omdat ik er heilig van overtuigd was dat míjn favoriet Zorro zou gaan worden. En mijn nummer twee ook daadwerkelijk de tweede plaats zou behalen. Toch heb je mij Afgelopen zaterdag - tijdens de daadwerkelijke finale- niet willen zien zitten. Ik dacht echt dat ik ter plekke zou sterven van de spanning. Omgeven door Ruud-fans, Roman-Fanatiekelingen en gelukkig ook Tommie-Fanaten heb ik ademloos gekeken. Wat een feestje: Alle optredens waren steengoed. Maar toen ik Tommie de laatste woorden van 'Omarm me' hoorde zingen wist ik het zeker: Dit is Zorro. Geen twijfel mogelijk.
 
Na een uurtje van stiekem nagelbijten en genieten was het tijd voor de eerste afvalronde. Jammer dat van dat moment geen filmopname is gemaakt van mijn gezicht. Ik had het graag terug willen zien. Want ik denk dat ik de meest bizarre en gespannen gezichtsuitdrukking ooit heb laten zien. Ruud moest het strijdtoneel verlaten.
 Mijn nummer één en twee zaten in de finale! Tijdens de half-uur-durende break zong een fan van Ruud uit het niets een zelfgeschreven lied voor hem. Waar eerst de hele zaal stiekem fluisterde 'meisje, waarom doe je dit? Waarom wil je jezelf zo voor schut zetten?' Sloeg dit gauw om in een bewonderend gemompel en gejoel: Het was een succes! Helemaal toen zowel de band mee ging spelen, als dat Ruud himself naar het meisje toe liep. Ontzettend knap.
 
De tweede helft ging van start: dat Tommie en Roman het beiden verdienen werd een aantal afleveringen eerder al wel duidelijk toen ze 'Houten Hart' ten gehore brachten, hun eigen versie van 'Hoop' bevestigde dit nogmaals. Dit half uur was ik te druk bezig met genieten om nog zenuwachtig te kunnen zijn. Toen uiteindelijk het moment daar was, kon ik echter wel janken. Hoewel Roman ook geweldig is, als ik aan Zorro denk; zie ik Tommie voor me.
 
Toen Frits Sissing uiteindelijk dan ook de verlossende woorden sprak, heb ik er een flinke vreugdekreet uitgegooid. Tommie als Zorro. En Roman op een prachtige tweede plaats. Wat een kanjers. Tommie is Zorro! Olé!
 
ps: Excuses aan al mijn vrienden, die alle afgelopen zaterdagavonden pas langs wilden (en mochten) komen nadat de uitslag van Zorro bekend was gemaakt én Tommie en Roman er nog in bleken te zitten. Sorry ook voor de ietwat wegkwijlende, hysterische of verslavende reacties wanneer het onderwerp naar Zorro Tommie neigde, en nouja, voor mijn musicalverslaving in het algemeen. Vanaf nu af aan kunnen jullie weer op een volledig normale reactie rekenen!
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl