sundaymorning.punt.nl
Arie en Silvester: DGAESSS
DGAESSS: De grote Arie en Silvester spektakel show
 
Na wat heen en weer bellen met schouwburg ‘Amphion’, kwam op 27 februari dan eindelijk de mededeling: “Uw kaarten voor de show van Arie en Silvester liggen klaar”. Weliswaar plaatsen op de klapstoelen, maar ach: Beter op de klapstoelen zitten, dan er helemaal niet zitten.
 
DGAESSS, staat voor: “De grote Arie en Silvester spektakel show”. Met Arie Koomen (ex-Lama) en Silvester Zwaneveld. En een spektakel was het zeker! Of althans, dat probeerde de heren ervan te maken. De show draaide om het feit dat Arie en Silvester wel eens, na al die jaren van wat ‘aankluingelen’ ook wel eens een top amusement show wilden maken: dit doel kon echter alleen gehaald worden als ze alle opdrachten uitvoerden die Robbert ten Brink hen (via een video) opgaf.
 
Om 8 uur begon de  spektakel show met de opmerking: “in voorgaande shows pakten we altijd één iemand uit de zaal, en maakten diegene compleet belachelijk, maar wij (Arie en Silvester) zijn veranderd. Wij vinden dat niet meer kunnen…”
Nou dat hebben we gemerkt: dit keer was zo ongeveer de hele zaal de spreekwoordelijke lul. De show bevatte alle elementen voor een goede voorstelling: Harde grappen, stukjes stand-up (dankzij reacties van het publiek) en natuurlijk het belachelijk maken van alles en iedereen.
Het tempo lag erg hoog, en de ene na de andere opdracht werd –uiteindelijk- goed voltooid. En mijn zenuwen om eruit gepakt, en belachelijk gemaakt te worden namen steeds meer af. Ik zat immers op de klapstoelen helemaal achteraan: mij zouden ze toch niet zien zitten.
De zenuwen waren compleet verdwenen toen we de laatste opdracht ingingen:
ze moesten door middel van 8 stappen een persoon uit het publiek halen. De 8 eigenschappen waar de persoon aan moest voldoen werd gekozen aan de hand van een rad van fortuin, met daarop eigenschappen. Het rad draaide voor stap 1 en bleef vervolgens staan op de tekst “een blond meisje”. Waarop het licht in de zaal aanging. Ik dacht aan mijn blonde haarlokken en voelde de zenuwen lichtelijk weer oplaaien. En terecht bleek later: Silvester gilde de woorden: ‘Daar achter op de klapstoelen, die moeten we hebben!’ en voegde daad bij woord: Hij pakte mijn hand en nam me mee richting podium.
Ondertussen draaide het rad alweer voor stap 2: en bleef op de woorden: “knap meisje” staan. Waarop Silvester en Arie elkaar aankeken en vervolgens in koor zeiden: “Nou… dan kun jij wel weer gaan zitten…”
Toen ik veilig en wel op mijn klapstoel ging zitten, meldde Robert (mijn gezelschap) dat de allerlaatste bus –als het goed was- NU wegreed.
Niet veel later eindigde de voorstelling: en ik moet zeggen, dat ik hem echt geweldig vond! Snel nog even wat gedronken in het theatercafé, en even gekletst met de heren Arie en Silvester. (Silvester probeerde zelfs nog vervoer voor ons naar huis te regelen) toen ook dat niet lukte, en ook onze ouders niet bereikbaar schenen te zijn, zijn we maar lopend gegaan. Maar 1 ding is zeker: de voorstelling was de lange wandeling dubbel en dwars waard!

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl