sundaymorning.punt.nl
Who's Afraid of Virginia Woolf

Tijdens het kijken naar deze voorstelling in het DeLaMar theater in Amsterdam, had ik verschillende momenten van herkenning. Allereerst had ik vorig jaar de toneeltekst van het stuk gelezen, en hoewel het grootste gedeelte van de tekst alweer was weggezakt, had ik bij het horen van sommige stukken een 'Ohja, dat weet ik nog', momentje. Een ander moment van herkenning was doordat ik sommige stukken van de tekst al eens eerder op het toneel had gehoord. Op het eerste moment kon ik niet plaatsen waar ik die tekst eerder gehoord zou kunnen hebben, ik had immers nog nooit een versie van 'Who's afraid of Virginia Woolf' gezien. Tot op een zeker moment het kwartje viel: vorig jaar hebben we de voorstelling Nature of Nurture van Alexandra Broeder gezien, waarbij de rollen door kinderen gespeeld werden.

De voorstelling zelf vond ik erg goed gespeeld, vooral Olga Zuiderhoek wist de rol van Martha overtuigend neer te zetten. Qua spel viel het mij op dat vooral Porgy Franssen (Georg) en Olga Zuiderhoek goed op elkaar inspeelden. Tijdens scènes waarin ze bekvechten, bleef de verstaanbaarheid goed, doordat ze precies op de juiste momenten de belangrijkste woorden uitspraken. Bij Who's afraid of Virginia Woolf kan het twee kanten op, omdat er qua tekst of verhaal niet heel veel verandering in zit: je maakt een avond mee van twee mensen die bezoek krijgen. Wanneer dit opgevoerd wordt door weinig getalenteerde acteurs kan het heel saai en een enorm lange avond worden, maar wanneer er goede acteurs op het toneel staan die het verhaal beeldend weten te brengen, kan het ook een leuke avond worden. De acteurs wisten mijn aandacht goed vast te houden, maar de aandacht van een aantal CKV-leerlingen (waar de zaal vol mee zat) duidelijk wat minder: Er begonnen mensen te praten of met hun mobiel te spelen, iets wat weer voor afleiding bij andere toeschouwers zorgde...

Dat er meer speelt dan een 'gezellig' avondje bij Martha en Georg, daar hoef je als toeschouwer niet lang over te twijfelen. Er blijft gedurende de voorstelling een spanning hangen waar je als toeschouwer niet helemaal bij kunt. Wat is er gaande? Wordt het erger of wordt het opgelost? Het houdt je bezig tot aan de eind scene. Een moment van verwarring: wordt hun kind vermoordt? Hadden ze wel een kind? Kan dit zomaar gebeuren? En een nog altijd bekvechtende Martha en Georg. De tekst alleen vergt zo zijn aandacht, en volgens mij is het gebruik van humor in deze voorstelling van onschatbare waarde. Het houdt de aandacht erbij en maakt de situatie tussen de personen op het toneel extra schrijnend.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl